De Kracht van Innerlijk Weten
Als moeders zijn we vaak omringd door advies, meningen en informatie over hoe we voor onze kinderen moeten zorgen. Maar in het midden van al deze stemmen is er iets krachtigs binnenin ons: onze intuïtie. Het is die innerlijke stem die ons fluistert, die ons leidt, en die ons vertelt wat het beste is voor onze kinderen, zelfs als we geen logische reden hebben om het te begrijpen.
Als moeders hebben we allemaal diep binnenin ons een natuurlijk instinct, een intuïtie die ons de weg wijst door de complexiteit van het ouderschap. Het is de stem die ons vertelt wanneer onze baby honger heeft, wanneer ons kind ziek is voordat de koorts begint, en wanneer ze gewoon behoefte hebben aan een knuffel.
Maar in een wereld waarin ons vaak wordt verteld dat we moeten vertrouwen op wetenschap, statistieken en externe autoriteiten, kan het soms moeilijk zijn om die innerlijke stem serieus te nemen. We twijfelen aan onszelf, vragen ons af of we het wel goed doen, en zoeken wanhopig naar bevestiging buiten onszelf.
Maar laten we eens stilstaan bij de keren dat we onze intuïtie hebben gevolgd en het bleek te kloppen. Die keer dat we ons kind uit een gevaarlijke situatie haalden voordat er iets ergs gebeurde. Die keer dat we wisten dat er iets mis was, zelfs voordat de symptomen zich manifesteerden. Dat zijn de momenten waarop we ons herinneren dat onze intuïtie krachtig is en het waard is om naar te luisteren.
Zelf heb ik hier een heel sterk voorbeeld in ervaren. Mijn oudste dochter heeft astma en op 2 jarige leeftijd was ze al eens in het ziekenhuis beland. Toen met ambulance vervoerd. Nadien heeft ze meerdere aanvallen gehad die met thuis medicatie verholpen konden worden. Zo ook deze ochtend. Ik zag geen kenmerken waarbij ik wist dat ik de huisarts zou moeten bellen. Het volgende kan ik nog steeds niet verklaren. Ik besefte ze moet nu naar het ziekenhuis. En toch was er niets anders aan haar te merken. Halverwege de rit keek ik in de achteruitkijkspiegel. Haar lippen waren al blauw aan het worden en ze had hele donkere kringen onder haar ogen. Daar zat ik dan op de snelweg 35 weken zwanger van de 2de en mijn andere kindje zag ik zo wegglippen. Om een lang verhaal kort te maken. Ze is de ic net ontglipt. En na 3 dagen mocht ze mee naar huis. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen dat ik vanaf deze dag op mijn intuïtie vertrouw….
Dus hoe kunnen we onze intuïtie versterken en gebruiken als kompas in het ouderschap? Allereerst is het belangrijk om tijd te nemen voor stilte en reflectie. In de drukte van het dagelijks leven is het gemakkelijk om de stem van onze intuïtie te overstemmen. Door regelmatig te mediteren, te journalen of gewoon even alleen te zijn met onze gedachten, kunnen we die stem weer helder horen.
Tenslotte is het belangrijk om onszelf te vergeven als we een keer niet naar onze intuïtie hebben geluisterd of als we het verkeerd hebben ingeschat. Ouderschap is een leerproces, en we maken allemaal fouten. Maar door te blijven luisteren naar onze intuïtie en erop te vertrouwen, kunnen we de band met onze kinderen versterken.
Dus laten we onze intuïtie omarmen als de kostbare gave die het is. Laten we luisteren naar die innerlijke stem die ons leidt, ons troost biedt en ons herinnert aan de kracht die we hebben als moeders. Want in het eindeloze avontuur van het ouderschap is onze intuïtie vaak het enige kompas dat we nodig hebben.